رضا الفت نسب: این شبح های اقتصادی می خواهند جوان ها مهاجرت کنند!/ از تلاشم برای پزشکیان پشیمان نیستم

رامیار قنبری: امروز، من به همراه احمد عطارزاده، میزبان رضا الفت نصب عزیز هستم؛ رفیق قدیمی و دوست گرمابه گلستانم که دعوتش کردم تا اینجا با هم درمورد قانون بهبود مستمر محیط کسب‌ و کار گپ بزنیم و صحبت کنیم.

رضا جان می دونم که خیلی ها تو رو می شناسن، خصوصا به واسطه حضوری که بعضی وقت ها در رسانه و تلویزیون داری؛ اما ازت می خوام قبل از ورود به بحث، خودت رو خیلی کوتاه معرفی کنی و از مسیر حرفه ای که طی کردی برامون بگی، از این بگی که اصلا چی شد که وارد اکوسیستم شدی، چی شد که به دغدغه مندی در سطح فعالیت های صنفی رسیدی و…

رضا الفت نسب: من هم سلام عرض می کنم به شما و احمد عزیزم و همه عزیزانی که ما رو می شنون. خب شروع مسیر کاری من، بر می گرده به اوایل دهه هشتاد که در حوزه گردشگری به صورت سنتی فعالیت می کردم؛ اما حدود سال های  ۸۵ و ۸۶ بود که به حوزه اینترنتی و آی تی علاقمند شدم و تصمیم گرفتم سایتی راه اندازی کنم به نام “قله” Gholeh.com که البته هنوز هم نمی دونم چرا اسمش رو این گذاشتم! و تلاش کردم تبدیل به پلتفرمی بشه برای فروش تورهای گردشگری به صورت آنلاین! خب اون زمان علی بابا و… اصلا وجود نداشتند و حوزه فروش آنلاین سفر، خیلی ناشناخته و دست نخورده بود… و باید بگم که یک شکست خیلی بزرگی خوردم در این پروژه.

بعد از این تجربه، در اوایل سال 88، یک شرکت دیگه تاسیس کردم، در حوزه برگزاری رویداد و ایونت که اولین رویدادی هم که برگزار کردم، اولین سمینار مدیریت فروشگاه اینترنتی بود. داستان اینکه چی شد من وارد این حوزه بشم هم؛ شاید جالب باشه براتون: اون زمان احمد داریانی عزیز، یک کتاب فارسی منتشر کرده بود با عنوان «مدیریت فروشگاه اینترنتی» که خب من این کتاب رو خوندم و خیلی برام الهام بخش و جالب بود؛ چون مثال های خیلی زیادی داخلش بود از اینکه چه اتفاقاتی در دنیای دیجیتال و حوزه اینترنت در خارج از ایران داره رخ می ده و… خب خیلی من رو امیدوار کرد و به اشتیاق آورد برای فعالیت در این حوزه.

بعد از این اتفاق، دیگه به صورت کامل وارد فضای برگزاری رویدادهای مرتبط با فضای آی تی و اقتصاد دیجیتال شدم؛ که واقعا هم خیلی کار سختی بود! نه شبکه اجتماعی وجود داشت، نه سوشال مدیا، نه هیچی… فقط چند تا سایت خیلی محدود مثل البسکو و دیجی کالا در اون زمان فعالیت می کردن.

بعد از برگزاری مدیریت فروشگاه های اینترنتی، در سال 89 شروع به برنامه ریزی برای رویداد دوم کردیم که عنوانش هم این بود: جشنواره معرفی برترین‌های کسب‌وکار اینترنتی. همین سال هم برای اولین بار، بحث نماد اعتماد الکترونیکی (اینماد) مطرح شده بود و کسب و کارهای مجازی ملزم به ثبت اطلاعات و گرفتن این نشان شدند.

 

رضا الفت نسب، همواره مانند حلقه وصلی میان صاحبین کسب و کارهای اینترنتی و حاکمیت بود (و هست) و از همین رو، کیس فوق العاده مناسبی برای تراپی رامیار قنبری است! فردی که تمام اتفاقات و مشکلات فرود آمده بر سر اقتصاد دیجیتال را، از ابتدا تا انتها، با گوشت و پوست خود درک کرده و امروز درحال بازتعریف آنهاست! از اینجا به بعد تراپی نیز، خاطرات آشنایی را تعریف می کند که برای هیچ کدام از ما نا آشنا نیست…

داستان شکل گیری اینماد/ غربال کسب و کارهای متخلف در گذر تاریخی سال 88

ماجرای شکل‌گیری اینماد هم جالبه. بعد از اتفاقات و شلوغی های سال ۸۸، خب تعداد زیادی از سایت ها و فروشگاه های اینترنتی درجا فیلتر شدن! یکسری از این فروشگاه ها، رفتن و اعتراض کردن و به شورای امنیت نامه زدن و… آقایون هم گفتن که خب ما چه طور می تونیم بفهمیم چه سایتی فروشگاه هست، چه سایتی فروشگاه نیست و متخلفه؟ که درنهایت، به عنوان راه حل، پیشنهاد ثبت یک لوگو و نشان مطرح شد که به مرور زمان هم، تبدیل شد به نمادی که درحال حاضر هست و کسب و کارهای مجازی معتبر، نیازه که حتما داشته باشن.

بعد از مدتی که از این اتفاق گذشت، از من خواسته شد که در جلسات مرکز توسعه تجارت الکترونیکی حضور پیدا کنم. من هم قبول کردم و رفتم؛ و دیدم چه خبره!!!

…. رضا الفت نسب: نسخه پیچی مدیران سنتی برای کسب و کارهای اینترنتی، اولین جرقه تشکیل انجمن صنفی شد ……

متوجه شدم در این جلسات و این محافل، تصمیمات زیادی برای کسب‌وکارهای اینترنتی گرفته می‌شه، بدون اینکه صاحبان کسب‌ وکار و فعالین این حوزه، اصلا درجریان تصمیم گیری قرار داشته باشن! و شاید جالب باشه براتون که خود اونها از من خواستن حضور فعالین اکوسیستم رو در این جلسات بیشتر کنم؛ به من گفتن: ببین می تونی راهی پیدا کنی که فعالین کسب و کارهای آنلاین رو، به جلسات بیاری تا اونها هم حضور داشته باشن؟ خب خیلی آدم های خوبی بودن!

این اتفاق، جرقه تشکیل انجمن صنفی کسب‌وکارهای اینترنتی شهر تهران در سال 93 شد که من و چند نفر دیگر از دوستان از موسسینش بودیم.

یادم هست که مدت زیادی از تشکیل انجمن نگذشته بود که شایان شلیله عزیز، که اون زمان مسئول برگزاری جشنواره وب موبایل بود و خیلی هم زحمت زیادی واقعا در این اکوسیستم کشیده و به نظر من به اون جایگاهی هم که لایقش بود نرسید! آمد پیش من و گفت این دوره از جشنواره رو، شما به عهده بگیرین و برگزار کنین. اگر هم یادت باشه، خب فضای اونموقع کشور خیلی امنیتی بود و خیلی بازی سخت و پیچیده ای بود قبول کردن همچین مسئولیتی… من عم با چند نفر از معتمدینم مشورت کردم و درنهایت برگزاری جشنواره رو قبول کردم؛ اما با یک شرط! که برای اولین بار هم هست اینجا دارم عنوانش می کنم….

به شایان گفتم من جشنواره وب رو برگزار می کنم به این شرط که سعید رحمانی در جشنواره سخنرانی نکنه؛ با وجود اینکه من خیلی سعید رو دوست داشتم و دارم؛ اما اون زمانی شرایط کشور خیلی شرایط نرمالی نبود و من فکر می کردم باید جشنواره رو اولویت قرار بدم که برگزار بشه و سرپا بمونه؛ چون بالاخره خیلی ها در شهرستان ها و… چشمشون به این جشنواره بود که بتونن پیشرفت کنن و دیده بشن و… از خود سعید هم خیلی عذرخواهی کردم، شایان هم خوشبختانه پذیرفت. الان هم واقعا خیلی ناراحتم که جشنواره وب دیگه نیست و برگزار نمی شه…

رامیار قنبری: آره یادمه؛ اون زمان اوج راه اندازی کسب و کارهای جدید و حوزه فناوری اطلاعات بود. سرآوا هم تازه اومده بود تو بازی و آواتک رو راه انداخته بود… پارس آنلاین هم که حامی جشنواره بود، به همین خاطر من خیلی رابطه نزدیکی با شایان داشتیم و کاملا یادم هست چیزی که می گی رو.

رضا الفت نسب: تصور من اینه که بعد از اون اتفاق، سعید خیلی ناراحت و دلخور شد و به همین خاطر هم، برای مقابله با جشنواره وب، رفت یلدا سامیت رو برگزار کرد.

تولد اتحادیه همراه با ظهور و بروز اشباح!!

 

همه چیز داشت روال عادی خودش رو پیش می رفت تا سال های 94 95. ماده قانونی به نام 87 وضع شد که همه کسب و کارهای اینترنتی رو ملزم به گرفتن جواز کسب و کار کرد!

من خب خیلی ناراحت بود و همش داشتم فکر می کردم که باید چه کنم. ما اون زمان هنوز انجمن بودیم و خب حرفمون هم خیلی برو نداشت! بعد از این هم که اسنپ رو تعلیق کردن، به این فکر افتادم که نیازه واقعا یک اقدام اساسی انجام بدیم.

رفتم پیش یکی از آقایونی که در حوزه تصمیم گیری بود؛ خیلی راحت بهش گفتم آقا ما چی کار کنیم که شما بی خیال بشین؟! گفت در قانون گفته شده کسب و کارهای باید جواز کسب داشته باشن؛ برید یک اتحادیه تاسیس کنید.

و این شد که بعد از کلی کشمکش و چالش بین 8.300 اتحادیه در کشور، در سال 96، دستورالعمل اتحادیه کسب و کارهای مجازی نوشته شد و انتخابات برگزار شد. من، حمید محمدی دیجی کالا، محمد کرمی روبیکا، اقای شهرام شاهکار اسنپ و یکی دو تا از دوستان دیگه، انتخاب شدیم برای هیئت رئیسه….

و حالا به یک چالش دیگه درون خودمون برخوردیم! حمید محمدی هیچ علاقه ای به این کار نداشت…

حمید خیلی سخت قبول کرد کنار ما باشه؛ به من می گفت برو سرچ کن ببین جف بزوس آمازون اصلا تو هیچ صنفی عضو هست؟ و من تلاش می کردم قانعش کنم که اینجا آمریکا نیست! ایرانه و اگر امثال خود ما نرن در کرسی هایی به این شکل قرار نگیرن، یکسری افرادی که هیچ درک درستی از ما و شرایط کسب و کارها مون ندارن، میان و کار رو از همینی هم که هست، برامون سخت تر می کنن! البته این رو هم بگم که سعید رحمانی خیلی تاثیر زیادی داشت در روند حمید محمدی و متشکرم ازش. من خیلی از حمید محمدی یاد گرفتم واقعا؛ مثلا موضوعاتی پیش میومد که از دیجی کالا شکایت می شد، من می رفتم با مسئول حقوقی دیجی کالا صحبت می کردم ولی به نتیجه نمی رسیدم، حمید محمدی به عنوان رئیس اتحادیه، نامه می نوشت به رئیس تعزیرات حکومتی که سایت دیجی کالا دچار فلان تخلف شده و خودش پای نامه رو امضا می زد!

اما اگر بخوام راحت باهاتون حرف بزنم، باید بگم تاسیس اتحادیه خیلی کار مشکلی بود واقعا.. ما خیلی زحمت کشیدیم؛ البته قطعا ایراداتی هم داشتیم خصوصا در دوره اول؛ جوان بودیم، دستمون خالی بود، پول نداشتیم، با کلی مدیر دولتی و آدم هایی که طرز فکر سنتی داشتن باید مبارزه می کردیم؛ ولی تمام تلاشمون رو واقعا کردیم سر موضوعات مختلف؛ مثلا تاکسی های اینترنتی که خب اقدامات ما در آرام شدن اوضاع، خیلی تاثیر گذار بود.

به هرحال با هر ضرب و زوری که وجود داشت، ما داشتیم کار رو پیش می بردیم، تا اینکه کار رسید به طرح صیانت! ما رفتیم مجلس، که جلسه مون هم پخش زنده داشت! اما اونجا یک اتفاق خیلی غیرمنتظره افتاد!

من متوجه شدم در کمیسیون، یکسری افراد نامربوطی هستن که می خوان اتحادیه رو بهم بزنن؛ مدام فضا رو متشنج می کردن و اجازه نمی دادن ما کارمون رو انجام بدیم. من نمی شناختمشون ولی خب می تونم حدس بزنم که کیا بودن…. همین افراد تمام تلاششون رو کردن سال 1400 انتخابات برگزار نشه! همین ها کاری کردن که معاون وزیر در یک جلسه غیرقانونی، همه ما رو از اتحادیه عزل کرد…. که البته من رفتم شکایت کردم و گفتن اشتباه تایپی بوده!!! شرایط به هرحال همینطور یکم بهم ریخته بود تا اینکه رسیدیم به دولت آقای رئیسی و ریاست خانم مهرنوش!

رامیار قنبری: ترمززز!

رضا الفت نسب: آره تقریبا یه همچین چیزی

رامیار قنبری: می خوام ببینم این قضایایی که پیش اومد، از سمت خود وزارت صمت بود یا افرادی دیگه ای بودن که نمی گذاشتن کار پیش بره و هی چوب لای چرخ می ذاشتن؟ بذارمن یه داستان برات تعریف کنم؛ خیلی جالبه!

برای رونمایی از 724، یک همایشی گرفته بودن که معاون وزیر موقعی که رفت بالا برای سخنرانی؛ گفت ببخشید من برنامه توسعه هفتم رو نخوندم، بلد هم نیستم؛ ولی می خوام سخنرانی کنم!!

دقیقا نقطه مقابل این اتفاق، وقتی بود که یک ما رفتیم پیش معاون صنایع دستی وزارت میراث فرهنگی که اتفاقا یک خانمی هم بود. هی گپ زدیم و صحبت کردیم و… من دیدم این خانم چه قدر به حوزه آی تی اشراف داره و اطلاعاتش بالاست، مارکت پلیس رو می دونه و زیرساخت رو می شناسه و… یهو کتابچه برنامه توسعه هفتم رو نشونم داد؛ گفت ببین افرادی که کار صنایع دستی انجام می دن و زندگیشون رو از این راه می گذرونن، عموما خیلی آدم های قوی ای نیستن. من این سند رو خوندم دیدم نوشته  اگر برای صنایع دستی برم تو حوزه فناوری اطلاعات، مشمول مالیات نمی شم. حالا می خوام به بچه ها بگم نامه بزنن اینها رو به سازنده ها و بافنده ها منتقل کنن تا بتونن از این شرایط استفاده کنن و…

می خوام بگم خیلی آدم هایی که داخل این سیستم هستن با هم فرق دارن. نمی تونیم بگیم همه شون یه جورن؛ ولی این چیزی که تو داری می گی از ترمزگیری رگولاتور، واقعا خیلی نوبره…

 

الفت نسب: هنوز که هنوزه سایه این اشباح بر سر تجارت الکترونیک هست!/ به مهرنوش گفتیم گزارش بده، جلسات تعطیل شد!

رضا الفت نسب: آره خیلی درد آورده واقعا! ببین من سه سال دولت رئیسی رو دیدم دیگه! خدا رحمت کنه آقای رئیسی رو! ولی ایشون انگار تسلط نداشت؛ حداقل به وزارت صمت که حوزه کاری خود ما هست، تسلط نداشت و کار افتاده بود دست همین هایی که بهتون می گم. شبح هایی که خیلی هم خطرناک هستن…

اینها خانم مهرنوش رو آوردن زودکی کردن رئیس اتحادیه. ما هم رفتیم در اولین جلسه هیئت مدیره که ایشون اومد و خودش رو معرفی کرد. ما هم گفتیم که خب شما یه گزارشی بدین از این مدتی که حضور داشتین … و نه تنها گزارشی داده نشد! بلکه هم تو اون جلسه دعوای خیلی بدی شد، هم دیگه جلسات برگزار نشد و هم ما گزارش دیگه ای دریافت نکردیم… فکر کنم ناراحت شدن که ما بهشون گفتیم یه گزارشی بدن از فعالیت هاشون

خلاصه ش کنم؛ این شرایط ادامه داشت و من هم خب هر امضایی ازم می خواستن یا هر مساعدتی می خواستن، براشون انجام می دادم فقط به این خاطر که که کار اتحادیه لنگ نمونه…

به نظرمن، حتی هنوز هم که هنوزه سایه این آدم هایی که ما نمی شناسیمشون، بر سر تحارت الکترونیک هست! حتی با وجود اومدن آقای پزشکیان…. تو یک کلمه بخوام بگم، اینا ما رو دوست ندارن! دوست دارن بچه های مردم مهاجرت کنن! این به من اثبات شده کاملا…. رنگ عوض کردنشون هم خیلی جالبه! تا اینکه دکتر پزشکیان اومد سرکار، گفتن انتخابات برگزار کنید…. چرا انتخاب برگزار نکردید؟! باورت نمی شه! دو سه روز بعد از انتخابات ریاست جمهوری، اینها گفتن بیاید انتخابات رو برگزار کنیم؛ ترسیده بودن… چون باورشون نمی شد پزشکیان رای بیاره!!

رامیار قنبری: آره امسال تو الکامپ دیدم؛ هم کنار ظریف بودی هم حسابی پر سر و صدا از پزشکیان حمایت کردی…

رضا الفت نسب: آره خب من خیلی کمک کردم، خیلی هم فحش خوردم… می دونی چرا؟ چون من خب دیدگاه آقای پزشکیان رو دیدم، دیدگاه آقای جلیلی رو دیدم، متوجه شدم که به هرحال، دیدگاه آقای پزشکیان به ما خیلی نزدیک تره!

 

رامیار قنبری: تا سیستم کارمندی پابرجاست، دغدغه فعالین تجارت الکترونیک به جایی نمی رسه!

بگذریم… خلاصه انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد و گفتن بیاید انتخابات اتحادیه رو برگزار کنید و رسیدیم سر خط!! ما می گفتیم می خوایم آنلاین برگزار کنیم، اونها می گفتن براساس قانون باید حضوری برگزار بشه؛ اگر آنلاین باشه شما رای می فروشید!

رامیار قنبری: آخه قانون هم باید تغییر کنه دیگه؛ ما مثلا تو حوزه دیجیتال داریم فعالیت می کنیم!!! من همیشه یه جمله ای دارم؛ می گم مدیران و مسئولان ناخواسته… بعضیاشون می گن ما ناخواسته اومدیم اینجا! چرا؟ چون کامند دولت هستن… یه روز تو این اتحادیه نشستن، یه روز تو اون وزارت خونه. منفعت خودشون رو می بینن چون 30 سال باید اینجا باشن! درنتیجه کارآفرین و مشکلاتش و دغدغه هاش براشون اهمیتی نداره. می گن تو اصلا درحدی نیستی که ما برات بخوایم امتیازی قائل بشیم و کارت راه بیفته!
چون من خودم هم مدتی مدیر دولتی بودم، این رو کامل درک می کنم؛ اینها لبخند با مشت می زنن بهت… اولش میان می گن قربونت برم، ما کمکت می کنیم و…. ولی موقع عمل که می رسه، انگار دیگه اصلا نمی شناسنت.

رضا الفت نسب: آره دیگه متاسفانه دقیقا اینطوریه. راجع به این قانون که داشتیم حرف می زدیم؛ یه نکته بگم…

 

رضا الفت نسب: ما 22 سال است قانون تجارت الکترونیک داریم اما از امارات عقب تریم!

ببین قانون تجارت الکترونیک ما در سال 82 نوشته شده؛ ینی 22 سال پیش! بعد تو می ری امارات رو می بینی، عربستان رو… ولی ما کجاییم؟ واقعا نباید جایگاهمون این باشه. ما خیلی خوب شروع کردیم ولی عقب افتادیم متاسفانه…

سر همین برگزاری انتخابات هم ما خیلی چالش داشتیم، خیلی غر زدیم… خیلی ها به من می گفتن تو چرا انقدر غر می زنی، چرا هی ساز مخالف می زنی! هرچی می گن قبول کن برو جلو دیگه! خب عزیزمن من اومدم اصلا کار صنفی کنم و هی غر بزنم دیگه… نمی تونم همش بگم به به چه چه که!

درنهایت هم بعد از کلی دوندگی، قبول کردن که انتخابات رو آنلاین برگزار کنن و چه انتخاب خوب و ترتمیزی هم شد! بعد از انتخابات ما، مسئولین وزارت صمت باهم صحبت می کردن، می گفتن انتخابات اتحادیه های سنتی رو هم آنلاین کنیم. راست هم می گفتن؛ برای هر انتخابات، می دونی چند نفر از کل کشور میان تهران، چه قدر هزینه خورد و خوراک و هتل و…

احمد عطارزاده: رضا راجع به رد صلاحیت های اتحادیه هم می خوام بگی؟ یکم راجع بهش صحبت کنی؟

رضا الفت نسب: از رد صلاحیت های خودمون یا احمدی نژاد؟!

احمد: از رد صلاحیت های از خودمون. 88 رو که همه می دونیم…

رضا الفت نسب: آره یکسری افراد هم رد صلاحیت شدن؛ مثلا اشکان آرمندهی. بخاطر….. حتما به خودش گفتن! البته بعدش به من گفتن اکی شده و مشکلی نیست حضور داشته باشه؛ ولی خب دیگه فایده نداشت.

رامیارقنبری: حالا من یه چیزی می گم اصلا؛ اینا که اصلا صنف مارو دوست ندارن، پس چرا انقدر با ما پز می دن؟ چرا هی می گن هوش مصنوعی، هی می گن فین تک…

 

چرا علیرغم موافقت رئیس جمهور، چرا اینستاگرام باز نشد؟!

رضا الفت نسب: میدونی چیه؟ مشکل اون شبح ها هستن! اون شبح ها مارو دوست ندارن. به نظرت با وجود اینکه آقای پزشکیان و زیر ارتباطات و… اکی بودن چرا اینستاگرام باز نشد؟ چرا شعارهای رئیس جمهور محقق نشد؟ همه می گن رئیس جمهور می تونه یه کاری کنه. من می گم نه! نمی تونه!

رامیارقنبری: آره دیگه بحث امنیتیه دیگه. اتفاقا چند وقت پیش عادل طالبی اینجا بود؛ می گفت این آقایون به فضای اینترنت، مثل ما به شکل یک موضوع اقتصادی نگاه نمی کنن! برای اونها بحث امنیتیه و موضوعات و حواشی خودش رو هم داره.

رضا الفت نسب: من واقعا امیدوارم آقای پزشکیان برگرده به تنظیمات کارخانه…. بشه همون مسعود پزشکیان ترک نماینده مجلس. من دنبال اون روزم! اگر اون پزشکیان بیاد دیگه اینا نمی تونن اینکارا رو بکنن…

احمد عطار زاده: یه سوال ازت بپرسم؟ قبل از انتخابات ما باهم حرف زدیم و دیالوگ کردیم. می خوام بدونم هنوز نرسیدی به اونجا که پشیمون باشی از تلاشی که کردی؟ چون خیلی از تنظیمات کارخانه دور شده آقای پزشکیان

رضا الفت نسب: نه! برمی گرده… از دید من آقای پزشکیان برمی گرده. خیلی مسیر سختی داره… شما نگاه کنین هنوز شش ماه نشده، رفقای خودش در مجلس، وزیرش رو زدن که این واقعا بی سابقه ست.

 

الفت نسب: پزشکیان خیلی تنهاست! من هنوز منتظرم برگرده به تنظیمات کارخانه

ولی من معتقدم بر می گرده…. چون ما پزشکیان در مجلس رو دیدیم؛ کسی که در چهارچوب، حرف خودش رو می زد! ولی الان ازنظر من تنهاست! مثلا شما همین شورای عالی فضای مجازی رو ببین؛ کسانی اونجا هستن که منی که 15 ساله در این حوزه دارم فعالیت می کنم، تا حالا یکبار هم اسمشون رو نشنیدم، یک خط مصاحبه از اینها نیست! خب رئیس جمهور بین این جماعت تنهاست، از بین ما هم که هیچ نماینده ای تو این شورا نیست…

 

رضا الفت نسب: من سر قانون بهبود محیط کسب و کار ها دعوا کردم/ صنف نباید بله قربان گو باشه، باید متحد باشه!

رامیار قنبری: بیا یکم راجع به همین قانون بهبود محیط کسب و کار حرف بزنیم. نظرت راجع به این چیه؟

رضا الفت نسب: ببین من با همین دولتی ها سه چها تا جلسه رفتم و تو همه جلسه ها بحثم شد! منطقشون با منطق ما خیلی فاصله داره… مثلا گفتن به نهاد ها و سازمان ها دسترسی می دیدم به درگاه ثبت تخلفات (از طریق دیتا بیس اینماد) که اگر تخلفی دیدن بتونن سریع درگاه پرداخت کسب و کار رو ببندن… خب این چه کاریه؟! صنف باید مطالبه گری کنه! نه اینکه مثلا سر همچین موردی کوتاه بیاد و بگه بله قربان.

الان ممکنه یکی بگه تو تو اتحادیه هم شما همین کارو می کنین. آقا! درسته من تو اتحادیه این ابزار رو دارم ولی به جاش استفاده می کنم؛ مثلا اگر تخلفات زیاد باشه یا شکایت های خیلی زیادی بیاد. نه اینکه با هر بهانه کوچیکی…

رامیار قنبری: انقدر متاسفانه ما مشکلاتمون زیاد شده این مدت، دقیقا هرکدوم از بچه ها که میاد جای تو می شینه، همین حرف هارو می زنه. تو هم خیلی مسئولیتت سنگینه و بار سنگینی رو دوشته! چون هم کلی آدم تو اکوسیستم ازت انتظار دارن و هم کلی آدم تو بخش دولتی باهاشون درگیری داری…. واقعا خیلی کار سختیه مدیریت کردن اینهمه موضوع. این تغییر نگرش هم کار یک سال و دو سال نیست؛ خیلی زمان بره.

رضا الفت نسب: و می دونی چی می خوام بگم؟ یه زمانی بود که همه تشکل ها و انجمن ها باهم درگیر بودن، مشکل داشتن! اما الان دیگه ما باید پشت هم باشیم، کنار هم باشیم، از همدیگه حمایت کنیم وگرنه اینا ما رو نابود می کنن! می زننمون کنار…

رامیار قنبری: آره دیگه؛ یه کاری می کنن ما بریم بشینیم تو خونه مون!

رضا الفت نسب: آدم ترکیه رو نگاه می کنه! و واقعا تاسف می خوره… خرده فروشی و صنعت ریتیل تو ترکیه رسیده به 20 درصد، ما با اینستاگرام و چند صد هزار سایت و… هنوز 6 درصدیم؛ به 10 درصد و یک دهم از کیک اقتصاد هم نرسیدیم!

ما سال 82 قانون نوشتیم برای کسب و کارهای مجازی… الان نباید اینجا باشیم! کسب و کارهای بزرگ ما باید تو منطقه حرف برای گفتن داشته باشن، بازار امارات، افغانستان و عراق و… درسته تحریمیم ولی بالاخره باید تلاش کنیم راهش رو باز کنیم! یه میانبری پیدا کنیم…

احمد عطار زاده: رضا تو در جایگاهی که هستی از دو طرف فحش می خوری. هم از طرف حاکمیت و هم از طرف صنف خودمون. اگر بخوای به عملکرد صنفی که این سال ها برای اکوسیستم داشتی نمره بدی، چه نمره ای می دی؟

رضا الفت نسب: من خیلی خوب بخوام نمره بدم و همه کارهایی که تو اتحادیه و انجمن صنفی و نظام صنفی  کردم رو جمع بندی کنم، 14 می دم.

احمد عطار زاده: زیاد ندادی؟

رضا الفت نسب: نه! خودمونو نزدم دیگه…

ببین من فکر می کنم خیلی جا داره که کار صنفی قوی بشه… و امیدوارم یه روزی تمام این مبارزاتی که ما کردیم جواب بده و روی زندگی آروم رو ببینیم واقعا؛ الان خانم من چند روز پیش بهم گفت چی شده باز؟ چرا دوباره انقدر بهم ریختی؟ چرا آروم نیستی دیگه…

می خوام بگم انقدر کار صنفی گرفتاری داره که از کار و زندگیت می مونی… حالا بیای تو صنف خودت هم ببینی اونجا همه دارن کتکت می زنن، دلت می گیره دیگه. امیدوارم این صنف بمونه و بچه های جدید تر و جوون تر و پر انرژی تر بیان و کار رو از ما تحویل بگیرن.

رامیار قنبری: آره واقعا همینطوره! ما بزرگتری کوچکتری می فهمیدیم؛ ولی این جوون ترا دیگه ترمز بریدن…

رضا الفت نسب: آره دیگه؛ اونجاست که این آقایون با جوونا می رن تو جلسه، بعدش می گن خدا بیامرزه الفت نسب رو

رامیار قنبری: مرسی که اومدی. دمت گرم